Liesbreukervaring: van klachten tot operatie en het pad naar herstel

Persoonlijke noot

Onverwacht en zonder waarschuwing had ik het, een bultje zacht en indrukbaar. Raar en toch niet onrustwekkend. Maar het bleef wel, eenmaal een liesbreuk zich toont gaat het niet vanzelf weg. Dus op doktersbezoek en inderdaad een liesbreuk.

Ik vertrok echter op vakantie en daar we graag wandelen en ik met die liesbreuk zat was ik toch toegewezen om een liesbreukband te gaan dragen. Een goed hulpmiddel zo bleek ( voor mij toch alleszins ) Het enige nadeel als ik dat mag aangeven is de band die van achter je rug tussen je benen naar het kussentje gaat om deze wat aan te spannen. Tussen je benen geeft een wat ambetant gevoel maar het is, tenslotte weet je waarom je de band aanhebt, te verdragen.

Wanneer de lies breekt en het leven even knarst

Een liesbreuk is een kleine rebellie van het lichaam. Iets dat naar buiten wil terwijl het eigenlijk binnen hoort. Een zwakke plek in de buikwand, een scheurtje in de spier, en daarachter drukt zacht maar koppig een stukje buikvlies of darm naar voren. In het begin voelt het vaak als een lichte trekkracht, een zeurende tinteling. Maar naarmate de dagen verstrijken, wordt het een soort stille huisgenoot die je nooit hebt uitgenodigd.

Bij veel mensen begint het onschuldig: een bobbeltje in de lies, dat zich toont bij hoesten, tillen, lachen, of als je te snel opstaat. Soms trekt het weg, soms blijft het hangen als een waarschuwend lichtpunt. En ondanks dat het geen ramp hoeft te zijn, helpt ons lichaam ons zo nu en dan herinneren dat zelfs de sterkste muren barsten kunnen dragen.

Voor de operatie: hoe verzacht je het ongemak

Wanneer je nog op de operatie wacht, wil je vooral één ding: de pijn tot zwijgen brengen, of tenminste in een zachter fluisteren veranderen. Daar bestaan een paar algemene middelen voor, maar elk lichaam is eigenwijs, en wat helpt bij de één, voelt anders bij de ander. Belangrijk is: niets vervangen een arts, maar sommige dingen kunnen wel verlichting geven.

– Een liesbreukband kan steun bieden. Het is een soort omhelzing rond de lies, een zachte druk die voorkomt dat de breuk telkens opspeelt. Het maakt de dag soms draaglijker, vooral als je moet bewegen of staan.

– Warmte werkt bij sommigen als balsem: een warm kussentje of een zachte warme douche.

– Rustiger bewegen, de scherpe hoeken uit je dag halen. Geen zwaar tillen, geen plots draaien, geen stoere kunsten. Je lijf vraagt om zachtheid.

De dag van de operatie

De operatie zelf is tegenwoordig bijna een routine voor chirurgen. Ze openen een kleine toegang tot de lies, brengen de weefsels weer op hun plek en verstevigen de wand. Soms met een matje, soms zonder, afhankelijk van wat het lichaam nodig heeft. Het is vakmanschap en precisie, alsof iemand een scheur in een oud maar geliefd kleed herstelt.

Je wordt wakker met het gevoel dat er gewerkt is. Niet grof, maar beslist. Alsof je lichaam je vertelt: we hebben iets opgeruimd dat al te lang rommel maakte. 3 gaatjes in je buik en onderhuids genaaid en op de gaatjes een soort van zalfpleister die hard wordt maar die erna verloop van tijd verdwijnt. De reden is dat je op die maniergoed kan douchen en je geen zorgen hoeft te maken over pleisters die lossen of dergelijke,. Vermijd wel zeep op die plekken.

Na de operatie mag je de dag zelf naar huis en op die dag heb je het gevoel van, dit gaat goed meevallen met de pijn. Maar de verdoving die je hebt gekregen is nog wat in je lichaam en houd de pijn wat weg. Echter de tweede dag is al wat minder en voel je wel dat er aan je lies is gewerkt.

De drie gaatjes, want zo gaat het tegenwoordig, via drie gaatjes beginnen dan ook van kleur te veranderen en worden donker en hard. en de rest na een paar dagen volgt. Het genezingsproces is ingezet

Het herstel: langzaam, maar richting licht

De dagen na de operatie is bewegen op je eigen ritme, vooral geen zware spullen opnemen tussen de 3 en de 8 kilo mag zei de chirurg, dus dat klonk als muziek in mijn oren. Vermits het ong. 3 a 4 weken herstel is en rond mij al werd gefluisterd geen fitness.

Maar tussen de 3 en 8 kilo was oke voor mij en dus stelde ik een licht programma op dat ik dagelijks deed en dat met gewichtjes van 3 kilo ( zie programma )

De hinder op zich valt wel mee, maar vooral bij zitten en opstaan duwt er een pijnscheut door de lies, snel en scherp als een herinnering aan wat er net gebeurd is. Dat is normaal. De spieren zijn wakker gemaakt, aangeraakt, gehecht. Ze protesteren even.

Dag na dag wordt het lichter. De pijn trekt zich terug naar de achtergrond, de bewegingen worden vloeiender. Soms voelt het alsof je lichaam je test, soms alsof het je beloont. Maar elke stap vooruit is er één.

Conclusie

Een leisbreuk geneest niet vanzelf maar er komt een operatie aan te pas. Het is een kleine ingreep die ongeveer 3 kwartiers duurt, maar een aantal weken van herstel vraagt. een liesbreukband kan voor de operatie voor verlichting zorgen

Herstelling gebeurt langzamerhand en heeft tijd nodig , geen zware gewichten heffen en eventueel trappen de eerste dagen vermijden.

Winnersmindset